غزلي از مولوي : اين همه از عشق زاد
آه كه بــار دگــر آتش در من فـتــاد
وين دل ويرانه باز روي به صحرا نهاد
**********
آه كه دريــاي عــشــق باردگــر موج زد
وز دل من هر طرف چشمه خون برگشاد
**********
آه كه جست آتشي خانه دل را گرفت
دود گرفت آسمان آتش دل يافت باد
**********
آتش دل سهل نيست هيچ ملامت نكن
يــارب فـريـادرس زاتـش دل داد داد
**********
لشــكر انديشهــــا مي رســد از بيشهـــا
سوي دلم طلب طلب و ز غم من شاد شاد
**********
اي دل روشن ضمير بر همه دلهـا اميــر
صبر گزيدي و يافت جان تو جمله مراد
**********
چشــم همه خشك و تـر مانده در همدگـر
چشم تو سوي خداست چشم همه بر تو باد
**********
دست تو دست خدا چشم تو مست خدا
بر هـمـه پـاينده باد سايه رب العبــــاد
**********
ناله خلــق از شماست آن شما از كجــاست
اين همه از عشق زاد عشق عجب از چه زاد
**********
شمس حق دين تويي مالك ملك وجود
اي كه نديده چو تو عـشـق دگر كيقباد

-------------------------------------------------------------